Joren Ruby developer, problem solver, hiker

Mashups

of het Rammstein is dat een ander liedje zingt

Of twee liedjes samengegoten in iets nieuws Het blijft leuk.

Kleine man

Leuke kortfilm over een jongetje dat een opstel schrijft over de meisjes.

Nieuwe start

Er is een einde gekomen. Een einde aan de urenlange autoruzies. Ruzies tussen mama en papa over de snelheid, over de juiste afslag, 
over het al dan niet snelste route te zijn, ook al leg je ze bijna wekelijks af.

Het begin van dit einde begon met het glunderende gezicht van wat op het eerste zicht van een kind kunnen zijn dat een nieuw speeltje kreeg.

Mijn papa kreeg een gps voor zijn vaderdag.

Dat dit zo lang heeft geduurd komt voornamelijk door de 2de helft van het ouderschap. Mannen kopen nu eenmaal graag gadgets, dat begint zo opnieuw bij het begin van je 40ste.
Maar zij weet graag waar ze naartoe gaat, en nog liever hoe ze er geraakt. “Je weet dan tenminste waar je geweest bent.” is het meest doorslaggevende argument. 
Helemaal waar, als je elk jaar op vakantie gaat naar landen als Noorwegen waar de wegen tussen punt A en B op 1 hand kan tellen. 
Maar de weg naar dat land vraagt voor porblemen, via waar, via welke snelwegen, waar zijn ze nu weer aan het werken, wat is de snelste en wat is de kortste weg.

Al die ruzies zouden nu een groot stuk moeten wegdijen, laat dat bakje nu maar de beslissingen nemen.

Laat het begin van elke vakantie in rust starten, zonder zorgen en op tijd aankomen op de eindbestemming.

Beslissen

Je hoort het bijna dagelijks, alsof het niets speciaal meer is. Maar dan plots sta je er zelf, op de rand. 
Je kan geen kant meer uit, je hoort enkel nog je eigen gedachten, je eigen verwijten, je eigen ego dat zowel je vriend als je vijand is.

Het is nochtans niet je eerste keer, je zou bijna denken dat het een gewoonte wordt. Dat je zo ondertussen al wel weet wat te doen, welk keuze je moet maken. Maar het tegendeel is meer waar, elke dag lijkt de beslissing moeilijker te worden.

Elke seconde die zich in deze fase bevindt duurt langer, elke seconde met enkel je eigen gedachten duurt een eeuwigheid.  Tot het botst in je hoofd, tot je geen kant meer uit kan.

“Wie zal het iets kunnen schelen? Niemand toch”

Al hoor je de reacties al, de verwijten, de keuzes die je beter wel had gemaakt, de zaken die ze je misschien nooit gaan vergeven. Deze zouden geen rol mogen spelen, je staat hier uiteindelijk helemaal alleen voor. Jij bent het die hierover beslist, hier heeft niemand iets mee te maken.

Je doet dit voor jezelf, deze ene keer kies je voor jezelf, enkel jij bent belangrijk genoeg om deze beslissing te nemen.

Je neemt geen notie van de hete adem in je nek van al wie achter je staat. Van de druk die in je rug duwt, steeds dichter en steeds sneller naar je beslissing toe.

Het is tijd, tijd om je keuze te maken, geen weg meer terug, enkel nog vooruit. Eerst diep ademhalen, die grijze hersenmassa, op wat lijkt pure wiskundige willekeurigheid, laten beslissen.

En voor je het zelf hebt beslist, voor je bewustzijn het beseft heer je lichaam beslist. “Maak van de curryworst toch maar een bicky burger, en doe er nog een cola bij”

Suprise

<PhoenixBourne> Ok, so a friend of mine had an AWESOME idea at school 
<PhoenixBourne> You know rohyphonol? (whatever the spelling is) 
<linforcer> Is he gontna make a trebuchet 
<linforcer> no 
<PhoenixBourne> You know date rape drugs? 
<linforcer> Sure 
<PhoenixBourne> Right, rhyphonol is one of these. It knocks you asleep after an hour or two. 
<PhoenixBourne> I should also mention, a side affect of rhyphonol is amnesia of events whilst under influence of the drug. 
<PhoenixBourne> Now, a friend of mine had this idea: 
1) Prepare ingredients 
2) Take rhyphonol 
3) Bake cake 
4) Fall asleep 
5) ?????? 
6) Wake up 
7) CAKE?! CAKE! Where did this come from?! 

<linforcer> SURPRISE CAKE!!!!!!